Adem Efiloğlu Şiirleri - Şair Adem Efiloğlu

Aşkı âşık et de aşka,
Sevda seni alkışlasın.
Sar yarana başka başka,
Dünya seni alkışlasın.
/
Çekme gözündeki nuru,

ALNIMIN ORTASINA KAZINMIŞ SIZILAR

Bilir misin?..
Yetim çocukların gözyaşları karıştığında toprağa,
Bağrını parçalarmış gökyüzü,
Bir azap yıkıp geçermiş her şeyi,

Şefkatli ellerin, değsin başıma,
Sevgini içinde, ver anacığım.
Yüzüme, gözüme, hatta kaşıma,
Çekinme nurunu, sür anacığım.
/
Şu fani dünyada, sevginle dolmak,

ANACIĞIM

Şefkatli ellerin, değsin başıma,
Sevgini içinde, ver anacığım.
Yüzüme, gözüme, hatta kaşıma,
Çekinme nurunu, sür anacığım.

Yükü ağır kalbimde, ne hayaller kurmuştum,
Hiç durmadan söylenen, sözlerin anlamı yok.
Can büyütüp içimde, gölgesinde durmuştum,
Artık vuslat yazılı, tezlerin anlamı yok.
/
Cürmümüz sevda olur, cümleler kifayetsiz,

Nice derin dertlerim, açmalara korkarım,
Her yana çekilirim, anlatamam derdimi.
Olur ya fark etmeden, bilinmeze sarkarım,
Her şeye takılırım, anlatamam derdimi.
/
Kırılınca pusulam, deryalarda şaşarken,

Anne Kokusu
Anne;

Dudağımın kıyısını aşındıran,

Garip bir tebessümle koştum mısralara.

Anne diye başlayan, her sözcüğü kıskandım,
Özlemek suçtu bana, özledim diyemedim.
Yağmurlarda ıslandım, dehlizlerde paslandım,
Parçalandı yüreğim, sızladım diyemedim…
/
Yarım kalan öykümle, diyar diyar dolaştım,

SÖYLEDİĞİM EN GÜZEL CÜMLE ANNE

Cennetin kuşları selamlıyor seni;
Nereden başlasam diye düşünürken hiç güldün mü diye geldin aklıma. Gülsen nasıl da yakışırdı yanaklarına. Her mevsim yanaklarında renk bulur, gamzelerinde erirdi mevsimler, nasılda halaya dururdu görülmemiş çiçekler. Şefkatli ve narin akardı dünyanın bile kalbi. Gülmek ne güzel yakışırdı sana anne “Zevklerini cennete ertelemiş kadının adıdır ANNE” diye gözlerimin önünden geçti bir cümle…

Bebek kokularıyla sarıp sarmala beni anne;

ARTIK EVE DÖN BABA

Gün boyu koşturup duruyorum,
Bütün çocukların isimlerini ezberledim sokakta,
Annemin azarlarını bile kopyaladım desem şaşırma.
Üzerime ne kadar dikkat etsem de,