Ablam
Herkesi tek tek çağırdın son akşamında
Bir veda saklıydı o güzel bakışlarında
Sanki söyleyecek sözlerin vardı bize
Ama ölüm sessizce çökmüştü gözlerine.
Sen gözlerini yumdun dünya sustu o an
Benim içimde hiç dinmeyen bir fırtına koptu ardından.
Bir gün daha geçiyor, sensizliğin içinde,
Adın yankılanıyor kalbimin en derininde.
Ne zaman yorulsam hayattan, seni arıyorum,
Yokluğunun karşısında sessizce susuyorum.
Meğer insanın içini en çok ne yakarmış,
Bir daha göremeyeceğini bilmekmiş, ablam, en büyük acıymış.
Sen gittin, ardında yarım bir dünya kaldı,
Her güzel anının ucunda gözlerim yaşla doldu.
Ne kadar güçlü görünsem de dışarıdan,
Bir yanım eksik kaldı senin gidişinden.
Bazı acılar var ki anlatılmaz hiçbir dile,
İnsan ömrü boyunca taşır onları kalbinde.
Şimdi hangi duaya adını katsam, içim titrer,
Seni andığım her gece gözlerim uzaklara gider.
Keşke bir kez daha sesini duyabilsem,
Keşke bir kez daha yüzüne bakabilsem.
Ama kaderin yazdığına söz geçmiyor insanın,
Ben seni özlemekle geçireceğim kalan zamanımı.
Ablam, sen bu dünyadan göçüp gittin,
Ama sevgini kalbimin en derin yerine bıraktın.
Bir gün benim de bu yolun sonuna varacağımı bilirim,
O güne dek adını dualarımda taşırım.
Mekanın cennet olsun güzel ablam
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta