İnsanlığın tohumu Âdem’den,
Meymenetsiz maymunsun madem,
Sana ne Havva'dan Âdem’den,
Sana söyledim kuş beyinli serçem.
Bak aynaya bakan bir hayvan ne kadar sevimli,
Ya Şafi Medet
Harabe yürekler hüzüne mabet
Yâ Raûf, Yâ Rahmân, Yâ Rahîm medet!
...
Baktım manzaraya danıştım us’a
Verdiğin mesajı aldım Allah’ım
İsminden çok çok belli Mehdiymiş,
Bu halkın hepsi zındık bilememiş,
Elbet mahşerde her şey ortaya dökülür,
Ya süretten sökülür, Ya amelden bükülür.
Pek çok Acınası halimiz
Yüzü gülüyor ya,
Sanmayın içi huzur dolu,
Yüzünde Gamze var ya,
İçi ağlarken de durur mutlu,
Yüzünden okunur derdi,
Yazmanı İstediler Senden,
İstiklalimizin olacak Simgesi,
Konu İse Toprakları Şahadet Kokan,
İstikbal ve Vatan Meselesi,
Kolayca anlatılamazdı Ya,
Taş’dan yapılmış baştan suretler
Taş’laşmış yoldan çıkan kalpler
Şimdi demiri yontar bazı öküzler
Tapanı aynı yapanı aynı İfritler.
Olmasaydı! Olurmuyduk? derler
yine bir gecenin ortasında
yalnız kalmışım
çöl sahrasında.
ne bir sığınacak liman var
ne derdimi paylaşacak bir sırdaş.
Gözler fırıldak döner,
Kusur arar ortaya serer,
Boş İş edinir kendine
Merak eder fitne eker,
Gönlüne yılan yuva yapar,
Ürpertisi; kedi köpek hali,
Görünce; sağa sola koşmaları,
Duyunca; ulumaları çığlıkları,
Hayvanca; bilmiyordu dili,
Sonra: Dua etti secdeye kapandı,
Zayıfladı kalbim hastayım,
Keder kapladı benliğimi,
Gecenin ortasındayım,
Hâkim saptadım kendimi,
Mahkeme salonundayım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!