İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
İlk cemre havaya, ikincisi suya, üçüncüsü toprağa düşer. Binlerce yıllık doğu kültüründe Cemre bir bilinçtir, gelenektir, takvimin önemli bir parçasıdır.
İlk mısralarda Cemre havaya düşüyor, rüzgârla esen saçlarla.
İkinci bölümde suya düşüşe ilişkin bir sözcük göremedim.
Üçüncü bölümde toprağa düştüğü de orkidelerin açmasıyla belli edilmiş.
Başarılı ve güzel bir şiir olmuş, kutluyorum. (+10)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta