A Dostum Şiiri - Kasım Kobakçı

Uzun yıllar sonra seni görünce,
Ne kadar kabardın bilmem a dostum.
"Selam sabah yok mu?" diye sorunca,
Neden ibik diktin bilmem a dostum.
*
Zaman seni nasıl bir yola sokmuş,
Meğerse kibrinin hiç sonu yokmuş,
İnsanlık deyince karnın hep tokmuş,
Ben bu numarayı yemem a dostum.
*
Dikilen başında durayım biraz,
Çatılan kaşında durayım biraz,
Şu zalim yaşında durayım biraz,
Boyun eğip sana gülmem a dostum.
*
Gösterişli halden bir miras bırak,
O sahte çalımla benden dur ırak,
Senin de ibiğin düşecek mutlak,
Bir daha kapını çalmam a dostum.
*
Ufak bir rüzgarda hemen susarsın,
Bir gölge görünce yere pusarsın,
Neden hep millete öfke kusarsın?
Ben böyle bir hali almam a dostum.
*
Sönük bir ateştin birden harladın,
Karanlık köşede boşa parladın,
Cüsseni bilmeden nasıl zorladın,
Kuruntu seline dalmam a dostum.
*
Aynaya bir baksan, gerçeği görsen,
Şu kof gururunu yerlere sersen,
Eski dostluğuma bir kıymet versen,
Faydası yok artık, kalmam a dostum.