6. Sone
Sakın silmesin kışın partal eli
Yazını baharını, damıtılmadan benliğin:
Akıt şirinliğini bir şişeye; doldur hazineni,
Kendisini yok etmeden doldur hazinesini güzelliğinin.
Gönülden borç ödeyenleri mutlu ediyorsa,
Yasadışı tefecilik sayılmaz bu;
Bir başka sen türetmek öncelikli vazifen, unutma,
Biri on yapan elbette olur on kat daha mutlu;
On kere sen daha mutlu olurdun bir tek senden,
On kere sen on kere daha türetilebilseydin kendinden:
Ölüm çaresiz kalır o vakit, sen göçerken,
Gelecek nesillerde yaşamana göz yumarken.
Yazık olmasın o eşsiz güzelliğine, bırak bencilliği,
Mirasçın olmasın solucanlar ve zapt etmesin ölüm seni.
William Shakespeare (1564-1616, İngiltere)
Çeviren: İsmail Haydar Aksoy
https://ecnebiedebiyat.wordpress.com/
Kayıt Tarihi : 30.01.2019 19:23:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sonnet 6 by William Shakespeare Then let not winter’s ragged hand deface, In thee thy summer, ere thou be distilled: Make sweet some vial; treasure thou some place With beauty’s treasure ere it be self-killed. That use is not forbidden usury, Which happies those that pay the willing loan; That’s for thy self to breed another thee, Or ten times happier, be it ten for one; Ten times thy self were happier than thou art, If ten of thine ten times refigured thee: Then what could death do if thou shouldst depart, Leaving thee living in posterity? Be not self-willed, for thou art much too fair To be death’s conquest and make worms thine heir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!