Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ve…
Şimdi kırdım kalemi kül ettim yüreği,
Bilir bilmez sevmesin diye…
..........................
Bildiğim tek şey coşkunun ardına sığınan hüzünlü yüreklerin şiiri konuşturduğu...
Belki de hüzün coşkunun ardına sığındığı anlarda şiire birikim yapıyor saklandığı yüreğe armağan ediyordur...
Duygu yağmış sevdaya... Çok güzeldi...
SEVGİLER...
İşte sevda böyledir.... bazen onca fırtınaya rağmen sıkı sıkı sarılırsın sevdiğine ,bazende nedendir bilinmez sade bir ilmek atarsın gidişine engel olmasın diye.......
oysa ki sevgili aynıdır aslında o fırtında bile ayazı hissetmeyen yürekmidir değişen yoksa gurur yada ayazı hissetmemekmidir bilinmez.........ki sevgili bilir bilmez olmuştur sevgiyi.......
Güzel bir sevda şiiri okudum kaleminizden. Kutluyorum.
Kaleminiz daim , ilhamınız bol olsun.
Selam ve saygılarımla.Lamia CANAY...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta