Mahallemin tek hattı, 19’u beklerim,
Kurtuluş otobüsü, 5 yıldır binmekteyim…
Otobüs beklemekten, artık bıkmış hâldeyim,
Onlarcası geçiyor, şahsen izlemekteyim…
Herkes 1’e binmekte, imrenmek üzereyim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta