112- Hune Lı Mın Bıgerin

112 - HÛN Ê LI MIN BIGERIN

Ger baranek ji nişka ve ji ezman bibare,
Ger her dilopek ku li pencereyê dikeve bibe êşek di dilê te de,
Ger mîna gavên li ser rêyên şil winda bibin,
Ger bîranînek ji min bi nermî şeva te tijî bike,
Hûn ê li min bigerin.

Ger bayek hov ji nişka ve di porê te re derbas bibe,
Ger ew te bikşîne welatên dûr ku navên wan tu nizanî,
Ger ew kîna kûr a ku te bi salan veşartî hiştiye,
Dîsa wekî agirê komir bişewite û çermê te bişewitîne,
Hûn ê li min bigerin.

Ger, dema ku êvar dadikeve, xemgîniyek westiyayî bikeve ser milên bajêr,
Ger ezman ji sor bibe binefşî mîna birînek xwînrijandî,
Ger siya xewnên ku me carekê bi hev re ava kirine,
Bêdeng were û li ser qiraxa çavên te rûne,
Hûn ê li min bigerin.

Sal derbas dibin, û şevek payîzê,
Ger pelek hişk bi nermî bikeve destên te,
Ger stranek kevin li dûr li ser plaqfonê lêxe,
Ger dilê te vegere wê kolanê ku te guman dikir ku te ji bîr kiriye,
Tu dê li min bigerî.

Ger tu rabirdûyê di kenê zarokekî de bibihîzî,
Ger tu wê demsala naskirî, ku salan derbas dike, di bêhnekê de bibînî,
Ger tu xwe netemam hîs bikî her çend her kes li dora te be jî,
Ger tu navê min di beşa herî bêdeng a şevê de biçirpînî,
Tu dê li min bigerî.

Rojekê, dema ku tu bigihîjî êvara jiyana xwe û li paş xwe binêrî,
Ger tu hesabên evînên neqediyayî hesab bikî,
Ger tu fêm bikî ku tu ne min, lê xweya ku te di min de hiştiye bêriya te dikî,
Wê demê, di dawiya hemû rêyan de,
Tu dê li min bigerî.

Ger rojekê navê min li ser kevirên bêdeng were xwendin,
Ger tu fêm bikî ku ez ne di bin erdê de lê di bîra te de dijîm,
Ger hêstirek bêdeng ji çavên te bibare,
Bi barê hemû evînên derengmayî,
Tu dê dîsa li min bigerî.

25-04-1988