Zombiler Şiiri - Ali Esmeray Hoyrat

Farkında mısınız?

Acabaların işgali altındayken yüreklerimiz,
sandıklardaki çürük elmalara kaptırdık geleceği.

Ne "Hoşça kal" diye kalkan eli
"Dur, gitme!" diye tutabiliyoruz,
ne de alabildiğine katıksız, umarsız sevebiliyoruz.

Ve akıl tutulmasına yenik düşürdük aşkı.

Ne gözden gönüle akabiliyoruz,
ne de menfaatsiz,
avuçlarımızın içinde yüreğimizi
yâre sunabiliyoruz.

Bildiğimiz bir şey varsa,
o da şudur:

Bit pazarına düşen ikinci el hayatlara
rağbet ediyoruz.

Hiçbirimiz kendimizi yaşamıyoruz.
Hiçbirimiz kendimiz olamıyoruz.

Yüzlerce, binlerce gündelik maske içinde
kendi gerçek yüzümüzü unuttuk...

Sahi, hangisi gerçek bendim acaba?

Gerçek yüzüm,
şurada asılı olup da gülümseyen mi?

Yoksa hemen onun yanında,
aşırı hüzün içeren olabilir mi?

Ya da komedinin üstünde,
gözü yaşlı olan mı?

Belki de şu,
karamsarlık ifadesi taşıyandı
Benim asıl kendi yüzüm!

Yüzsüzlüğün bu kadar rağbet göreceğini
kim bilebilirdi ki?

İki ara bir derede kalmış zombiler gibi,
ne ölüyüz ne de diri.

Ölümle yaşam arasında
bir kısır zaman döngüsünde kaldık
ve siyah beyaz resimlerle de
bıraktık gerçek yüzlerimizi.

Aşklarsa
çoktan terk-i diyar etti bizi.

Ali Esmeray (Hoyrat) Geldim