Zıtlar Şiiri - Melik Köroğlu

Zıtlar
​
Gündüz güneş gülümser, gece siyah tül takar,
Aydınlık yolu açar, karanlık bağrı yakar.
Sevgi gülistan eyler, nefret dünyayı yıkar,
Yaşadığın sürece zıtlar karşına çıkar.
​
Sabah seher yeliyle açılır gonca güller,
Gece sessiz bürünür, dillenmez dilsiz diller.
Aydınlığa koşanlar hakikatli erenler,
Karanlık köreltirken, nurun yolu hep Parlar.
​
Sevgi yürek dağında tükenmez bir pınardır,
Nefret ise insanın kalbinde kara nardır.
Aydınlık hakikatse, karanlık bir gümandır,
Seven gönül nur bulur, kin tutan hep zarardadır.
​
Gündüz rızık peşinde koşturur nice canlar,
Gece uykusuz kalıp derdini anlatanlar.
Sevgiyle yeşerirken kuruyup giden dallar,
Nefretin zehirinden hep yorulur kindarlar.
​
Aydınlık ufuklardan doğunca derya güler,
Karanlık gölgelerde gizlenir nice diller.
Sevgi bağında öter dostlukla tatlı diller,
Nefretin kış ayazı baharı da kış eyler.
​
Gündüzün var olandan gece payını alır,
Aydınlık bittiği yer gün karanlığa kalır.
Sevgi kalpte durdukça insan insanı bilir,
Nefretin bittiği an huzur kalblere
dolar.
​
Ozan der ki bu dünya zıtlar ile kuruldu,
Karanlığın ardından aydınlık yine doldu.
Sevgi ile bu gönül aşk şerbeti yudumdu,
Nefret yok olup gitti, sevgi ile şenlendi.

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar