Zift Gibi Masallar Şiiri - Kasım Kobakçı

Uluyor inmişler, çarşıya çakallar,
Kurulmuş başköşe, yerine aptallar,
Satılır tezgahta, zift gibi masallar.
*
Kül sudan korkuyor, kor buzdan kaçıyor,
Zift bulan tüccarlar, dükkanı açıyor,
O uzak beldeden, kel akçe saçıyor.
*
Kapmışlar kürsüyü, alimden cahiller,
Susmaya başlamış, o doğrucu diller,
Tırmanmış yokuşa, ovadan sahiller.
*
Eğilip yalvarır, çamura çiçekler,
Çöküşün vaktini, gösteren gerçekler,
Çıkmışlar sefere, havada böcekler.
*
Tünemiş tahtlara, zehirli yılanlar,
Bozulmuş terazi, tartmıyor kapanlar,
Doğruyu taşlıyor, yalanı satanlar.
*
Satılık zift varken, koşuyor cüceler,
Yabancı şehirden, kel gelmiş geceler,
Tersinden okunur, anlamlı heceler.
*
Gölgeye sığınmış, parlayan şafaklar,
Kurumuş pınarlar, çatlamış dudaklar,
Yiğide ders verir, pusuda korkaklar.
*
Secdeye kapanmış, oltada balıklar,
Yıkımı haykırmış, duyulan çığlıklar,
Çıkmışlar sefere, çöllerde alıklar.
*
Meydanı doldurmuş, hilebaz tilkiler,
Silinmiş hafıza, yok olmuş bilgiler,
Tersine işliyor, kadimden etkiler.
*
Kazanlar içinde, katranlar incelmiş,
Satılık zift varsa, komşu ilden gelmiş,
Saçına sürmeye, nice kel yükselmiş.
*
Taşları bağlayıp, köpeği çözerler,
Altını atmışlar, teneke dizerler,
Arifin sözünü, kahırla üzerler.
*
Eğilip medet der, çalıya direkler,
Hüsranı bekliyor, kararan yürekler,
Çıkmışlar sefere, kış günü leylekler.
*
Bağrına basmışlar, dikeni çukurlar,
Yitirmiş ölçüyü, kibirli gururlar,
Güneşi balçıkla, sıvamış kusurlar.
*
Irmaklar geriye, tepelere akar,
Zift satan bezirgan, yollarda mum yakar,
Karşıki diyardan, kel gelip de bakar.
*
Kürsüye kurulmuş, hiç düşünmeyenler,
Rehberlik ediyor, yolu bilmeyenler,
Gözyaşı satıyor, yüzü gülmeyenler.
*
Eğilip el açar, dikene yapraklar,
Zevali bildirir, yarılan topraklar,
Çıkmışlar sefere, çöllerde kızaklar.
*
Aslana saldırır, batakta domuzlar,
Yükünü tartamaz, çöküyor omuzlar,
Şekere karışmış, en zehirli tuzlar.
*
Kovanlar boşalıp, petekler zift olmuş,
Öteki beldeden, kel gelip çift olmuş,
Sahtekar bezirgan, meydanda mert olmuş.
*
Şahine ders verir, çöp eşen kargalar,
Kayayı eritir, köpüren dalgalar,
Huzuru bozuyor, bitmeyen kavgalar.
*
Önünde diz çökmüş, gölgeli tepeler,
Tufanı müjdeler, karanlık cepheler,
Çıkmışlar sefere, ormanda keneler.
*
Sarayı kuşatmış, çamurdan sülükler,
Terazi kırmışlar, sahtekar hödükler,
Değerden düşüyor, elmaslı yüzükler.
*
Kömürler parıldar, elması zay edip,
Zift satan çerçiler, katranı pay edip,
O uzak yöreden, kel gelmiş huy edip.
*
Küheylan dururken, yarışır sakatlar,
Gökyüzü daralmış, kırılmış kanatlar,
Çamura bulanmış, en güzel sanatlar.
*
Boynunu büküyor, kavuna kelekler,
Hüsranla dönüyor, tersine felekler,
Çıkmışlar sefere, bulutta sinekler.
*
Kovana yerleşmiş, yabani arılar,
Şifayı unutmuş, dinmiyor ağrılar,
Boşluğa düşüyor, yapılan çağrılar.
*
Güneşler kararıp, karanlık ağarır,
Elinde zift olan, çarşıda bağırır,
Yabancı diyardan, kelleri çağırır.
*
Sarrafa taş atar, o arsız köleler,
Kandili söndürür, karanlık şuleler,
Doğruyu boğuyor, kurulan hileler.
*
Secdeye varıyor, boncuğa inciler,
Yıkımı duyurur, gelen o elçiler,
Çıkmışlar sefere, deryada çerçiler.
*
Kürsüden konuşur, utanmaz kurnazlar,
Kış günü açıyor, baharsız kirazlar,
Düzeni bozulmuş, ters çalar o sazlar.
*
Doğruluk çekilip, güneşim tez batar,
Kurnazlar toplanıp, tezgahta zift satar,
O uzak ülkeden, kel gelip mal katar.
*
Kartalı avlıyor, kafeste kumrular,
Yokuşa akıyor, o bulanık sular,
Mertleri vuruyor, kurulan pusular.
*
Eğilip yalvarır, çamura laleler,
Yıkımı anlatır, o çöken kaleler,
Çıkmışlar sefere, bulutta jaleler.
*
Meydana saldırmış, kudurmuş katırlar,
Yitirmiş değerin, vefalı hatırlar,
Eğriye bükülmüş, kitaptan satırlar.
*
Ateşler üşüyor, buz korla dolaşır,
Zift satan bezirgan, çarşıda uzlaşır,
O uzak beldeden, kel gelip ulaşır.
*
Ustaya ders verir, o dünkü çıraklar,
Yakına gelmiyor, kararan ıraklar,
Toprağa saplanmış, pas tutan oraklar.
*
Eğilip kul olmuş, gölgeye ziyalar,
Çöküşün haberi, korkulu rüyalar,
Çıkmışlar sefere, yürüyen kayalar.