Zifirli Gece Şiiri - İrfan Kılınç

Zifirli geceye döktüm içimi,
Gecenin karanlığı sardı benliğimi.
Bir yıldız aradım karanlığımda,
Bulamadım senden başka.
Ay bile sakladı yüzünü benden,
İçimde susmayan bir özlem kaldı.
Adını fısıldadım sessizce yeniden,
Belki bir gün sana ulaşır diye.
Rüzgâra emanet ettim kendimi,
Sakladım kalbimde sana olan sevgimi.
Ay sustu, yıldızlar dinledi beni,
Bir tek sen vardın aklımın içinde,
Bir de sensizliğin hüznü.
Gecenin koynunda sustu tüm sözler,
Yüreğimde kaldı sana ait izler.
Belki dönersin diye bekledim sessizce,
Ama sen gittin, gece kaldı benimle,
Bir de bitmeyen sensizliğin...
Sessiz şair