İrfan Kılınç Şiirleri - Şair İrfan Kılınç

İkimiz de aynı gökkuşağının altındayız,
Nereye kadar gidebilirsin ki?
Kalbim avuçlarındayken,
Yalnızlığa mı gömüleceksin?

Aynı göğe bakarken ayrı düşler kurardık

Ben seni kaybetmedim ki,
Ben senden vazgeçtim.
Çünkü sabrım kalmadı.

Her gelişinde yeniden başlamaktansa
Ben artık yoruldum inan,

Bir beyaz zambakta buldum kokunu, gecenin sessizliğinde duydum yokluğunu.
Sessizce kokunu bıraktı rüzgâra.
Sanki sen vardın her bir yaprağında,.
Bir ömür bekledi güneşin doğmasını,
Bir seni sevdi, bir de seni bilmeyi.
Koparmadım onu, dalında bıraktım,

Bir ben mi gönlüne sığmadım
Bir tek benim varlığım mı ağır geldi gönlüne
Giderken gülüşün kaldı gözlerimde
Öyle bir düşmanın olurumki senin
Avucuna sığmam
Bak ne geçeni bırakırım nede gündüzünü

Eğer bir gün gidersem bu dünyadan,
Senden önce…
Gel, son kez yüzüme bak.
Ruhum seni görmek ister.
Eğil sessizce toprağıma,

Bir kadın tanıdım
Bir fotoğraf karesine sığmayacak kadar güzel bakıyordu
Bi gözleri vardı beni güldüren
Bir de bakışı vardı beni kendine aşık ettiren
Bir kadın tanıdım mutluluğum oldu
Bi kadın var çok sevdiğim

BİR ÖMÜR GÖZLERİNE BAKAYIM
Sen bana bakınca güneş doğuyor,
En karanlık gecem aydınlanıyor.
Bir çift gözün değince gözlerime,
İçimde bütün mevsimler bahar oluyor
Gözlerine bakınca kelebekler uçuyor

Bir sıgara yaktım ve olmadık hayaller kurdum
Ya yüregime söz geçiremedim ya da dilime
Adını anıyorum her saniye
Sonra sessizce kafayı yiyorum
Her aklıma geldiğinde çıldırıyorum
Kaderim deyip boynumu büküyorum

Çek git artık hayatımdan
Görmesin gözlerim seni
Yemin olsun sana sözüm
Bir daha seversem seni

Yetmedimi çektirdiğin

Dün Gece Seni Gördüm

Dün gece seni gördüm,
Bembeyaz gelinlik içinde.
Gülüyordun gözlerime,
Bir başkasının ellerinde…