Zeynep Ünkaracalar Şiirleri

5

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Zeynep Ünkaracalar


1
Ben yandım!
Büyürken mukades çilelerle,
bir gülüş yaratıldı,
yüzüme konmak üzere...

Devamını Oku
Zeynep Ünkaracalar

Ve sen ölürsün...
Ve ben ağlarım...
Gözyaşım düşer toprağına...
Bir çiçek filizlenir...
Koparamam....
Kıyamam...

Devamını Oku
Zeynep Ünkaracalar

Sensizliğin cehenneminde yandım kaal-û beladan beri... Uzadı kızgınlığım bir sonsuzluğa doğrusallıkla... Gidişinin kurşunlarıyla yaşadım sinemde... Gel artık özlemler bitsin. Gel unuttum...Bilirim, ozaman acımadı canın ama, Senin şimdi hala kanayan yaraların var. Benim yok... Nereye kadar bu yaralar. ben de vuruldum sen de... Ödeştik hadi gel. Yeniden ötsün bülbüller gül bahçelerinde... Ve ben yine bir hüseyni patlatayım sen dinle, bir şarkı daha iste... Hüzzam olmasın artık. Gel sultanım kırık sarayımı onar. Saltanatın devrildi tahtın duruyor. gel ey asırlarıma hükmeden tarih... Gel ey iklimleri şaşmış coğrafya... Ruhumun matematiğinde çarparken soluk soluğa, çıkar beni hayal kırıklıklarından artık. Mazide kaldı hepsi... Ya da gelme! Hiç gelme artık!.. Yerin olan mazide kal tüm ihtişamınla!.. Gelirsen eskisi gibi sevemem seni...

Devamını Oku
Zeynep Ünkaracalar

...Ve kör suskunluğum bir yerde bitecek
notaların olacak hayat
eşsiz melodilerin...
...Ve yaşam gülümseyen bir gökkuşağında biticek
renklerden akacak hayat
pastel bir tabloda

Devamını Oku
Zeynep Ünkaracalar

Ayakkabılarında köyünün çamurları vardır,
Çarıklarında metropol egsozları..
Asfalt kokar her gün,
Meşe gölgelerinde...
Ne meşe altında uyur,
Ne asfalt üstlerinde...

Devamını Oku