Zeynep Mihra Şiiri - Mevlüt Çelik 2

İyileşmiyor Mihra, Sadece susmayı öğrendi yaralar, Hayaller yıprandı, yorgun umutlar... Güneşin batışını bir başka seviyorum, Evet, günün en sevdiğim saatleri bunlar Ve sen gidiyorsun Mihra. ​Aşk ferman eyledi yürekte mükellefi, Fakat yürekte bir yorgunluk Mihra; Ateş gibi yanarken buz kesiyor insan. Ya şiirler de olmasaydı Mihra? ​Söyle, kestiler mi incir ağacını senin de? Aldılar mı kıyılarını ellerinden? Dinmiyor mu ruhundaki fırtınan? "Men sebete nebete" Sebat gösteren nebat bulur Mihra. ​Bir yaz akşamında Sitare ile tanışmak... Gönlümde cılga cılga ayak izlerin var. Her yiğidin harcı değil Uğruna uzaklarda ölmek; Akşam çölünde çıkan fırtına gibi Soğuk soğuk özlemek, Sabah güneşi gibi sımsıcaktır seni sevmek. ​Hasretle, özlemle geçiyorum bu sokaklardan, Yelime toz, tozuma aşk katarak. Seni hatırlamak için bir sokak tabelasına İhtiyaç duymuyorum, Her sokak senin çıkmazına çıkar. ​Bazı demlerde sükûta ses verenler, İmkânsızı severmiş gerçek sevenler. Ruh bitmiş, şiirler tükenmiş Mihra, Bu devir duygusuzluğun devridir. ​Herkes yüreğinin renginde yaşar hayatı Ve herkes onun ekmeğini yer. Bak gözlerime Mihra, Yürekte ne varsa orada. Bak gözlerime Mihra, En fazla ölürüm. ​İyileşmiyor Mihra, Sadece susmayı öğrendi yaralar, Hayaller yıprandı, yorgun umutlar...