Zeynep Şiiri - Tugay Karabulut 2

Zeynep adında,bir zamanlar bir sevdiğim vardı.
Gülüşü filan,sabah açan ilk güneş gibiydi.
Huzur bulurdum,her günüm onun ile yaşardı.
Nasıl söyleyeyim,mutluluğumun tek sebebiydi.

Gece olsun,gözlerimi onsuz kapamaz dım.
Sabah uyandığımda,ilk onu görürdüm etrafımda.
Hayali hiç gitmezdi,onsuz yapamazdım.
Adı Zeynep ti ve bir çok şeyi değiştirdi hayatımda.

Öncelikle,kim olduğumu çıkardı ortaya.
Solmuş bir kalbi,sevgisi ile canlandırdı.
Adı Zeynep ti,daha çok heves ettirdi yaşamaya.
Ve o mutluluğum, defalarca gökyüzüne haykırdı.

Bir gecenin sessizliğinde,Zeynep adını kazıdım kalbime.
Geçen her saniye gibi,elim gitti kalbimin ortasına.
Dokunduğum gibi serpildin,en güzel sevgime.
İyi kide serpildin,çok ihtiyacım vardı varlığına.

Kimi gecelerde,göz yaşlarıma hakim olamadım.
Sokaklar boş ve gözlerim gök yüzünde.
Ardından,Zeynep adına şiirler yazmaya başladım.
Okudukça,yıldızlar parladı göz önümde.

Yıldızlar parladıkça,daha çok sevdim seni.
Adı üzerinde,Zeynep adında birine sevdalanmışım ben.
Geceleri uyumak yerine,Yıldızlar dinlerdi beni.
Ne zaman anlatsam,sensizlik akardı gözlerimden.

Belki yoruldum,belki yıprandım,belkide uykusuz kaldım.
Ama,senin için değerdi,çünkü,seni seviyorum.
Ne kadar çok sevsem de,sadece Zeynep adı ile yaşadım.
Sen yoktun yanımda,olmayacağını da biliyorum.

Canın sağ olsun,benim sevgim ömür boyu yeter hayaline.
Yine geceleri gözlerimi senin ile kapatıp,senin ile açayım.
Hayalinde olsa,hasret bırakmaz beni gözlerine.
Sen olmasan da izin ver,son nefesime kadar Zeynep adını yaşatayım....

Tugay KARABULUT