Zergavut’un karşısında oturuyorum
Elimde kağıt kalem ve hasretin
Güneş usul usul batarken günden
Yine birşeyler yazmak geldi içimden...
Sen kokan bir esinti var havada
Saçlarımı okşayan beni kollarına alan
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta