Zemheride Kalan Şiiri - Orhan Karataşgül ...

Yüreğime ağır gelen sözcükler
büyür ağzımda;
yutkunamam.
Dil lâl, hâl perişan…
Sabır taşına döndüm.
Ey suskunluğuma gömülü avazım,
yırt bendini!
Kopacaksan kop artık;
beklemesin kıyamet.
Bir ben miyim
kızıl kıyamette yolunu şaşıran,
baharın bağrında
coşkun sele kapılan?
Bir ben miyim
her gidenin ardından ağlayan,
biçare derde düşmüş kalbini
hasret ateşiyle dağlayan?
Kaldır karanlık gecenin üzerinden
arsız perdeyi.
Yırt at gönlüme çöken
bu ağır zulmeti.
Rüzgâra ses ver,
ey gecenin fısıltılı efsûnu;
duy mağripten yükselen
acı dolu iniltiyi.
Aç taşa bağlamış böğrünü umuda,
bırak sızsın içeri
bir parça gün ışığı.
Erisin içinde
zemheride donup kalmış
ne varsa…
Erisin suskunluğum,
erisin kederim,
erisin yıllardır
içimde büyüttüğüm o kara gece.