Zelal Esen Şiirleri - Şair Zelal Esen

Hanlar, saraylar hep burada kalır,
Topraktan gelen yine toprak olur.
Kibirle yürüyen ne kadar yükselse,
Sonunda bir avuç kefenle kalır.

Aldanma insanoğlu aldanma,

Yaralıdır bu yürek, bu can, bu beden.
Çok düştü kötü nefislerin eline,
Bu kalbe bir tövbe, bir iman gerek.

Koydum başımı secdeye.
Vardım huzura,

Dünyanın yükü omuzuma binse,
Bir tatlı sözünle hafifler acım.
Yüzümde bir parça tebessüm belirse,
Bilirim arkamda dualarınız var.

Anamın dizidir en sıcak kucak,

Güzellerin güzeli, edeple süslenendir,
Ariflerin kelamı, haya ile dinlenendir.
Kuru iddia yetmez, kalp temizlik dilerse,
İnsana en yakışan, edep denen elbisedir.

Kibir deryasına batıp kendini büyük sanma,

Nefis bir ejderhadır, yutar insanı,
Dünya süsüyle kandırır her anı.
Aşk-ı İlahiyle yıka şu canı,
Uyan ey gözlerim, gafletten uyan.

Eline bırakırsan, kölesi olursun,

Bir handır bu dünya, gelenler geçer,
Ecel şerbetini her nefis içer.
Yolcu olduğunu bilen tek kişi,
Yükünü hafifletip vuslatı seçer.

Fani sarayına aldanma sakın,

Herkes uykuda, alem sessiz şimdi,
Gönül Rabbiyle baş başa kalıverdi.
Karanlık çökünce şu fani dünyaya,
Açılan eller en güzel sığınağım oldu.

Ey Rabbim huzuruna geldim senin

Gönül bir aynadır, temiz tutmalı,
Dünya kirlerinden uzak durmalı.
Hakk'ın cemalini görmek dilerse,
Aşkın ateşiyle pası silmeli.

Kalpler ancak Allah'ı anmakla tatmin olur,

Bir pişmanlık fırtınası koptu derinden,
Tövbe suları süzüldü gözlerimin selinden.
Af dilerim Yârabbi, geçtim kendimden,
Kabul eyle bu kırık gönlün nidasını.

Senden başka yoktur derdimin dermanı,

Gönül vurgun, gönül meftun,
Vurulmuşum ben Resule.
Aklım onda, gönlüm onda,
Neredesin Ay yüzlüm.

Güller açar, sen kokardı,