Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

Minnacık bebekler anneyi emer,
Bir şeye tutunur kalkmayı dener,
Nefesi tıkanır ters yöne döner,
Yavrularınızı ihmal etmeyin.

Sovuk havalar da üstü soymayın,

Kapımı çalmıyor, içe dalmıyor,
Onun yokluğun da huzur kalmıyor,
Hediyeler sunsam kimse almıyor,
Neşeyle,sevinçle hoplayamadım.

Viran oldu hane, sanki bahane,

Yazdığım eserler içinde varsın,
Benim için namus,şerefsin,arsın,
Yaşanan hayatta en güzel karsın,
İçtenlikle oku unutamazsın.

Aşkın temelini atarım sağlam,

Gençliği yeniden ele alalım,
Ormanlık içine haydi dalalım,
Küçük kulübe de biraz kalalım,
Aşkınla heyacan yaşat sen bana.

Saçını okşayıp gözü süzeyim,

Onunla sağlanır evin yapısı,
Tepeden tırnağa çatı,kapısı,
Taban çakılınca iskan tapusu,
Kalemdir gerçeği yazar ağaçlar.

Bebekler misali bakıma muhtaç,

Uzaktan selamla yetinemeyiz,
Yıldızımız zıtsa geçinemeyiz,
Toplumun içinde küçülemeyiz,
Sevdiysen benimle alakadar ol.

Bakışın gözlerden yüreğe insin,

Oturduğun dalı kesiyor isen,
Bir ucunu yere kasıyor isen,
Ağırlığı üste basıyor isen,
Sıkı tutunmazsan daldan ağarsın.

Dikkat et araçta giderken hıza,

Bir benmi gidiyom sanki gurbete,
Hizmetim sürecek yüce devlete,
Sahip çık koyduğum her emanete,
Ağlama beni de ağlatacaksın.

Gözyaşın akmasın kıyamıyorum,

Bekarlık sultanlık deyip avunma,
Kadını ezeni asla savunma,
Erkeğim diyerek fazla övünme,
Dövmek için değil,sevmek için al.

Dünürcü giderek sözle bağlanır,

Biri bulamazken beşini ister,
Çirkine dadanır, temize pisder,
Yüz verdiğin zaman yetmiyor astar,
Güvencim kalma dı azgın nefsime.

Geceler onun dur uyutmaz uyku,