Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

Gül şehrime hasret, gurbet yolunda,
Rızkın peşindeler sağı, solunda,
Bir araya gelir bazı durumda,
Ege bölgesinde Ispartalılar.

Yirmi altı yıldır dernek yaşıyor,

Şehrimin adıyla çıksam da yola,
Şöhreti tattırmaz verirsin mola,
Duygumu haykırsam sağa ve sola,
Isparta da şair olmak şanssızlık.

Kader büfesine yazdım namımı,

Gönül bahçemizde güller açıyor,
Davrazı, Gölcükü umut saçıyor,
Ayazma suyundan herkes içiyor,
Isparta sevgisi özümde benim.

Kilimi, halısı nakış işlenir,

İnsanın vücudu oldukca hassas,
Yorgun düştüğünde kasılıyor kas,
Bir avuç beyinle doldurulmuş tas,
Ehlini bulmalı kırık çıkıklar.

Giderken gelirken engeli tanı,

Yıllar öncesine şöyle geri dön,
Gururu, kibiri, at üstünden yen,
Karşıma çıkmazsan kıyı köşe ön,
Sevdiğini akla söyle ben kimim? .

Aşkımla yanardın ne oldu sana? ,

Güneyde bir cennet köşemiz vardır,
Albayrak altında neşemiz vardır,
Pasaportsuz giriş gişemiz vardır,
Yavru vatanımız Kuzey Kıbrıs'ım.

Rumların zulmüde yürek dağlattı,

Özlemim artınca rahat durmadım,
Senden hariciyle hayal kurmadım,
Resimlere baktım yine doymadım,
Sana geldim ama kapın kilitli.

Kararımı verdim yola koyuldum,

Teveden hayranım baktım diziye,
Meraka kapıldım gittim geziye,
Çocukluk anım var daldım maziye,
Köylü güzeline abayı yaktım.

Hormonsuz gıdalar or da yetişir,

Kaderimde varmış meğerse benim,
Yolun açık olsun daima senin,
Acıya alıştı yorgun bedenim,
Bir sen değilsin ki yakıp köz eden.

Şıpsevdi yüzünden neler çekerim,

Anne karnındayken umutlar arttı,
Gelişme ortamı doktor bey tarttı,
Dünyaya gelince kıyafet örttü,
Mutluluk sağlardık bizler küçükken.

Kardeşi,kardeşten kıskanıyorduk,