Zehirli Şerbet Şiiri - Kasım Kobakçı

Soğuk bakışların önünde,
Her yanından, sızlarken onur,
Merhamet dilerken, bu kullar,
Şehrin, tüm o kirli yüzünde,
Zalimin, dostunu kollayıp,
Garibi, yerlerde sürüyen,
Yabancı kökenli, şu düzen,
Görün, bu alçakça düşüşü.
*
Emekle örülen duvarda,
Terimiz, toprağa düşerken,
Hakkını arayan, dillerde,
Zenginler, keyfini sürerken,
Hırsızı, baş tacı eyleyen,
Doğruyu, zindana kilitler,
Bozuk teraziyle tartılan,
Seyredin, şu sefil çöküşü.
*
Bilginin ışığı sönünce,
Cehalet, tahtına kurulur,
Akıllar, şüpheye düşünce,
Alimler, kapıdan kovulur,
Cahili övüp de, yücelten,
Ustayı, çırağa ezdiren,
O, sahte diplomalı devran,
İzleyin, şu acı utancı.
*
Yeşilce dağların bağrında,
Dereler kuruyup giderken,
Canlılar, nefessiz ağında,
Betonlar, göklere değerken,
Yakanı, alkışla besleyen,
Seveni, ateşe fırlatan,
Rant dolu, o vahşi yasanız,
Fark edin, bu büyük ayıbı.
*
Kapıda bekleyen, yığınla,
Umutlar tükenir, yavaşça,
Çaresiz kalınan, o anda,
Memurlar bağırır, kabaca,
Güçlüyü, sıradan geçiren,
Muhtacı, köşeye ittiren,
Torpille işleyen çarkınız,
Duyun, bu onursuz yankıyı.
*
Sanatın, rengi solduğunda,
Ruhumuz, karanlık kalırken,
Güzellik, kaybolur ufukta,
Çirkinlik, primler alırken,
Kabayı, başlara getiren,
İnceyi, yerlerde bitiren,
Zevksizce kurulan, o yapı,
Sezin, bu derin alçalmayı.
*
Aynaya, bakılan surette,
Yüzümüz, kızarır aniden,
Kayıp giden, bunca kıymette,
Bir ses yükselir, o derinden,
Haysiyet satıp, pul eyleyen,
Gururu, ayaklar altına,
Alan, o köhnemiş zihniyet,
Tadın, bu zehirli şerbeti.