Zangoç Çiçeğim
Ah be yüreğimin zangoç çiçeği, ne çok yaktın canımı.
Sustum, canım yandı, asırlarca konuşamadım.
Konuştum, dünya yerle yeksan oldu, umutlar kökünden kurudu...
Sende bende o yıkıntılar altında kaldık, hem de ayrı ayrı yerlerde...
Bizden kalan harabelerin altından topladım hatıraların son kalan yapraklarını...
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta