Gün ışığından daha fazla yararlanacakmışız çok lazım sanki
Sensiz her dakika karanlıkken ne farkeder gün uzun olsa
Gittiğinde dondurdum ben hayatı zamansızım şimdi
Dokunduğun ilk an akrepte terkettiğin an yelkovan
Hep bu iki vakte duruyo saatimin ibresi
Nerdesin diye baktığım her defa ya bana geliyor ya benden gidiyorsun
Görmek istediğim saat değil zamanla işim yok artık benim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




'saatin kendisi mekan,yürüyüşü zaman,ayarı insandır' sözünü hatırladım birden. tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta