Beklemiyor beni... Belki de yetişemeyeceğim hiçbir zaman. Yüzyılların şaşkınlığını, Boğazıma işliyor bu amansız zaman. Aidiyet duygusu, Gökyüzünde yıldız gibi parladığı zaman. Mesafelerin şaşkınlığını, Aleyhime kullanıyor fark ettiğim zaman. Yalnızlık korkusu, Yeşerdi içimden beridir anladığım zaman. Anlaşılmaya gerekenin, Çoğu kendini anlamakmış, azı da zaman.
HyudreaKayıt Tarihi : 18.11.2026 15:23:00
Şiiri Değerlendir
ürettiğim şeyler benim izlerimi taşımakta. bu yüzden çiçeklerimi bahçemden koparmayın. ben eksik kalan yere yeni bi çiçek dikebilirim. ama siz koparttığınız çiçeği yaşatamazsınız.
Bazen insan, yetişmeye çalıştığı şeyin ne olduğunu bile unutacak kadar çabalar. Zamanın peşinden koşarken kendisinden uzaklaşır; ait olmaya çalıştığı yerlerle arasındaki mesafeyi ölçemez hâle gelir. Belki de asıl mesele, zamanın ne kadar hızlı geçtiği değil, insanın kendisine ulaşmak için ne kadar zamana ihtiyaç duyduğunu bilmemesidir. Bu şiir, yetişmeye çalışırken kendisini ıskalayan birinin hikâyesidir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!