Zaman Dediğin Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Zaman dediğin,
insanın elinden tutup götürmüyor hiçbir yere.
Arkasına bile bakmadan geçip gidiyor.
Daha dün yaşadıklarımız
bugün eski bir fotoğrafın içinde kalıyor.

O fotoğraftaki insanlar hâlâ aynı yerde,
ama biz artık aynı insanlar değiliz.
Bir bakmışsın çok sevdiğin şeyleri geride bırakmışsın,
bir bakmışsın hiç beklemediğin yerden yeniden başlamışsın.

Hayat biraz da böyle galiba.
Kırılıyorsun, yoruluyorsun,
bazen kimseye belli etmeden ağlıyorsun.
Sonra bir sabah kalkıp
hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsun.

Ağaçlar da öyle değil mi?
Her fırtınada birkaç dalını kaybediyor,
ama köklerinden vazgeçmiyor.
Biz de tutunuyoruz işte,
bazen bir insana,
bazen bir hatıraya,
bazen de içimizde kalmış küçücük bir umuda...

Kaç mevsim geçti içimizden,
kaç kez güldük, kaç kez içimize ağladık.
Bazı günler çok şey söylemek istedik ama sustuk.
Çünkü anlatmanın da bir faydası olmadığını
anladığımız zamanlar oldu.
Bir yanımızda unutamadığımız insanlar,
öte yanımızda yarım kalmış hayaller...
İnsan bazen dönüp geçmişine bakıyor da
kendi kendine soruyor:
Bunca şey yaşandı,
peki bütün bunları kime anlatacaksın?

Bazen bir telefon bekliyoruz,
tanıdık bir ses duymak istiyoruz.
Birinin hâlimizi sorması yetiyor
belki de bütün günümüze.
Oysa ne çok şey istemişiz hayattan,
sonra dönüp bakınca anlıyoruz,
mutluluk dediğimiz şey
çoğu zaman küçücük şeylerde saklıymış.

Sabır dedik, bekledik.
Kaç geceyi uykusuz geçirdik,
kaç kapının önünde umutla durduk.
Açılmadı bazı kapılar.
Dönüp gitmek istedik,
ama ayaklarımız geri geri gitti.
Belki yarın açılır dedik.
O yarınların bazıları geldi,
bazıları hiç gelmedi.

Azim de biraz böyle bir şey.
Kimse görmese de
insanın kendine verdiği söz.
Kaç kez yorulduk,
kaç kez artık olmayacak dedik.
Hatta bazen kendi kendimize
yeter artık, dedik.
Ama yine kalktık.
Üstümüzü başımızı silkeleyip
kaldığımız yerden yürüdük.

İçimizde bir şey vardı çünkü,
adını koyamadığımız.
Belki umut,
belki inat,
belki de hâlâ vazgeçemediğimiz hayat...

Bazen bir haber bekledik,
bazen çalacak bir kapıyı.
Bazen de neyi beklediğimizi bilmeden
öylece bekledik.
İnsan işte,
bitti dediği yerde bile
içinden bir şeylerin yeniden başlamasını istiyor.

Sonra bir gün durup düşünüyorum...

Bunca telaş neden?
Nereye yetişmeye çalışıyoruz?
Kırdığımız kalpler,
içimize attığımız sözler,
uğruna birbirimizi üzdüğümüz şeyler
ne kalacak geriye?

Bir gün herkes kendi yoluna gidecek.
Koşturmalar bitecek,
kapılar kapanacak,
sesler uzaklaşacak.
Peki, bizden ne kalacak?

Belki bir eski fotoğraf,
bir masada unutulmuş çay bardağı,
yıllar geçse de arayıp soran bir dost...
Belki de birinin aklına geldiğimizde
yüzünde beliren küçücük bir tebessüm.

Ben artık biraz bunları düşünüyorum.

İnsan yaş aldıkça anlıyor,
her şeyin peşinden koşmaya değmediğini.
Bazen bir çayın hatırı,
bazen içten söylenmiş bir söz,
bazen de sessizce yanında duran biri
dünyanın bütün telaşından daha kıymetli.

Ömür dediğin,
nasıl geçtiğini anlamadan tükeniyor.
Daha yaşayacak çok şey var sanıyorsun,
bir bakmışsın geride kalanlar çoğalmış.
Keşke biraz daha yavaş yaşasak.
Sevdiklerimizi acele etmeden dinlesek,
bir ağacın gölgesinde oturup
biraz da kendimizi dinlesek.
Her şeye yetişmeye çalışmasak.

Vuslat dediğin de
belki öyle uzaklarda aradığımız bir şey değil.
Bazen birinin yanında huzur bulmak,
bazen hiç konuşmadan anlaşılmak,
bazen de yıllar sonra bile
birinin seni güzel hatırlaması...

Zaman yine geçecek,
bugün yanımızda olanların bazıları
yarın olmayacak.
Yollar ayrılacak,
dostluklar eskisi gibi kalmayacak.
Hayatın önüne geçemiyoruz,
bunu artık öğrendik.

Ama hiç değilse
birbirimizin canını bile bile yakmayalım.
Söyleyecek güzel bir sözümüz varsa
yarına bırakmayalım.
Bir gönül alacaksak
vakit geçmeden alalım.

Çünkü insan bir gün gidiyor.
Ne malı kalıyor yanında,
ne de uğruna kırdığı insanların hesabı...

Geriye ne kalıyor biliyor musun?

Birinin seni yıllar sonra bile
güzel bir sözle anması.

Ben güzel bir hatıra olmak isterim.
Adım geçtiğinde yüzü asılmasın kimsenin.
Bir gün beni hatırladıklarında
iyi ki tanımışım desinler.

Çok şey istemiyorum hayattan.
Bir fincan çayın hatırı,
içten bir dostluk,
kırmadan, dökmeden yaşanmış
birkaç güzel gün...

Hepsi bu.

İnsan gidince
geriye biraz da bunlar kalıyor.
Birinin aklında, bir köşede,
unutulmamış birkaç güzel söz...