Zaman Şiiri - Halil Kumcu

Zaman, ah o zaman yok mu?
Dost mu, düşman mı bilemedim,
Aldıklarına bakıyorum da,
Verdiklerine hiç sevinemedim.

Ne olmuş kömür karası saçlarıma?
Ağustosta kar mı yağar?
Ya bu çizgiler de nereden çıktı?
Aynadaki yabancı neden bana bakar?

Yok, bu ben, ben değilim.
Nerede kaldı o çocukluğum?
Sonra o ilk gençlik yıllarım,
Nasıl da gelip geçti.
Tut beni, tut, ayakta duramıyorum.

Sen gelmeyeli,
Yollar da mı uzadı sanki?
Her gün çıktığım bu merdivenlere,
Kim ekliyor basamağı bir iki?

Yorgunum be zaman.
Hem yorgun, hem umutsuz.
Oysa ne hayallerim vardı,
Sonu yok gibiydi, uçsuz.

Şimdi ne geriye bakabiliyorum,
Ne de ileriye.
Zaman, seni yaşıyorum,
Aldığım her nefes veresiye.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bak kardeşim, zaman dost değildir… sadece sabırlı bir cellattır.
•Ağustosta kar yağmaz sanırsın; meğer insanın içine her mevsim kış düşermiş.
•Aynadaki yabancı sensin… ama senden çalınmış hâlin.
•“Bu ben değilim” dediğin an başlar yaşlılık, haberin olsun.
•Geriye bakamamak pişmanlıktır, ileriye bakamamak korku… ikisi birleşince adı yalnızlık olur.
•Aldığın her nefes veresiye diyorsun ya… işte hayat dediğin borçla yaşanan bir şiirdir.

16 Temmuz 2018 / Pazartesi / Ankara