Zaman Şiiri - Bülent Ersin Coşkun 2

İhtiraz etsem ne yazar, dallarımı kırdın zaman
Üşenmedin azar azar, hırpaladın yordun zaman
Dündü annemin koynunda, evin önünde oyunda
Kıskançlık mı var ruhunda, hep sırtımdan vurdun zaman
Pabucumun altı delik, oynardım çomak çelik
Arkam sıra fellik fellik koşturup da durdun zaman
Her gün bir yerden eserdim, dağ bayır ova gezerdim
Borcum mu var hayat verdim hiç düşmez mi gardın zaman
Yeni girmiştim toyuma, bakan kıymazdı boyuma
Getirdin beni oyuna her zulümde vardın zaman
Takip ettin adım adım, nasıl oldu anlamadım
Farkına da varamadım, bana tuzak kurdun zaman
Çoluk çocuk iş güç derken, gençlik dinçlik geçti erken,
Bir bir gitti hepsi elden, neydi benle derdin zaman
Belim büktün saçlarım yok, sakal beyaz kaşlarım yok
İştah nerde dişlerim yok, sen başıma sardın zaman
Akıllanıp tamda piştim, tecrübem var derken düştüm
Vaz geçmedin sana küstüm bitmez senin virdin zaman
Ayağın yok yol tutuşu, kalbin bir tuhaf atışı
Her taraf ilaç kutusu, bana hesap sordun zaman
Bazen canıma tak ettin, yıllarımı aldın gittin
Anıları duman ettin, gam keder mi yurdun zaman
Aldın sevdiklerim bir bir, daha kimler var kim bilir
İstersen beni de götür, minneti yok kurdun zaman
Tanrı bilir taptığımı, ona kulluk yaptığımı
Kim demiş ki korktuğumu, gönder gelsin ordun zaman