Zafer Sar Şiirleri - Şair Zafer Sar

Bırakmak istemiyor ısısında döşeğim
Açtı gözlerimi çiçeklerinde ekmeğim
Kuyrukta bekliyor havlu, su, ayna
Seni de peynir, zeytin can ya
Yürü yürü al da gel akşamına kon
Taşıt seli ırmağın

Kalbi toparlayamadık
olmadı
yıkılmadık ki
herkes haklı
toprak da haklı
görüşürüz

mevsimler iklimin değişikliğinde
Niğdeler ne olacak?
boş çuval
dik mi duracak?
akıl, bilim
geç kaldı

İşlenmek istiyor ana
Bakın yorgun çiftçiye
Elinde değneği gitmek istemiyor eşeği
Ana beslemiş
İşlemiş
Yıllarda yaşlanmış

Ses
Öyle bir ses ki
Dönüşümde
Çağırdı güneş
Eş
Yalnızlığında birleş

Gözlerimin yağmuru altında ben
Hüznümde gemilerim insanlarım karanlık dumanlarım
İçinde herkes
Yüzüyor karadenizinde
Geçim sıkıntısının sarhoşluğunda yüzemeyen bir ben
Bir de çantam

Yazıyorum takvim yaprağına
Gidiyorum uzun sürecin sonucuna
Oluşmuş aynadan defterime
Ulaşıyorum tabanda aralarda karanlığa
Muhtacım güneşin aydınlığına
Hasretim ışınlarına