Zafer Sar Şiirleri - Şair Zafer Sar

Karada, havada, denizde
Dünya bütün
Nokta
Noktada insanlar, yollar, sınırlar, devletler
Dağlar, ırmaklar
Noktada nokta

Sırtında çocuğun, büyümüşlüğünde çocuğum
Beton duvarlarımı deldi nefesimde çocukluğum
Fışkırışında ayna yansıyışında ben
Çocukluğum
Öğretmenim
Yalnızlığımda karanlık koridorlarım da doktorum

5/A'dır sınıfımızın adı
Kalmadı yaşamanın tadı
Öğretmenimizin öğretmektir inadı
Vardır sevgisinin tadı
Bizler gibi yokluktan gelmiş kendi
Tıbbın ve kendi başarısı yenmiş derdi

Dünyada tarihle kökü
Saçağından almış öz suyunu
Oluşturmuşlar varlığını
Hayatın bizlerle beraberliğini
Emmişler emzir öz suyunu
Yaşamayalım yokluğunu

Toprak, hava, su, güneşi
Oku
Ol birleş
Güneşe eş
Aç gözlerini uyan
Derinliklerde

gözler kör, kulaklar sağır
tükür bayım tükür
siyasetinde!
üfür bayım üfür
tutmaz elbise dikişin de
soyun bayım soyun

gün ikindi geldi çattı
çaputumu geriyorum
Nihalciğim gibi
kıçımın üstünde oturuyorum
ne ekmek ister ne un
hepsi boş

hayalim gitti geldi
ölmedi, öldürmedi
merhaba dedi

ıslık çaldım duymadı
kulaklarımla olmadım
anladım
geç de olsa
şarabım

Gel aslanın eniği
yiyeyim seni
cebime koyup;turşu kurayım,
güneşin hatırına