Zafer Sar Şiirleri - Şair Zafer Sar

Üç mü, beş mi
Güç!
Dünya kambur olmuş
İkiden sonra üç

gençler eşiniyor
semersizler
semer takılınca
anlarlar
yükü

Uçtu uçtu serçe uçtu
Eti kanı yok gözüm uçtu
Sıkıntım geçim saçağım tutuştu
Görmedim
Bulut uçtu
Bedavası yok ki

aşk
et
kuvvet
yok öyle
yemek
zehire davet

Çatlamış deriler kurumuş dudaklar boğazlar Solgun yüzler fersiz gözler
Obruğun derinliklerinde kışın gelini
Her yerde hayatın gülü dikeni
Kanundur yok değiştireni
Kaldım ver elini
Aç düğmeni öpeyim beyaz tenini

Ürperişinin yokluğunda yastığım
Ayakkabım
Kanımda zayıflığım
Çınarın çardağım
Dallarında yüksekliğim
Ayazın

Tabanında ırmağın tuttuğu
Ağır ol dedi tabancamız
Bastık parmağımızı düşmedi can
Hayat lan dedi;boş, inan

Binmiş eşşeğe
gidiyor kıyamete
ne otunu veren var
ne suyunu
şaştım
bu işe

toplum açık değil
yazdır kalemi
görsünler zehiri
panzehiri
olurmuş
ilaç

Yerimizde tellal taşı
Hepimizin kaşı
Tarihle yaşı
Dağların kardeşi

Yakar sabahın güneşi,yok eşi