Yüzün Vatanımdır Şiiri - Emir Kerküklü

Bir ömür aradım kendime ait yeni bir ufuk,
Başımı huzurla yaslayabileceğim bir omuz,
Fırtınalar dinince sığınabileceğim bir liman,
Ve bütün yolların sonunda
Bana “Artık buradasın, artık yalnız değilsin.” diyecek bir çift göz…

Sonra sen çıktın karşıma,
Bir şehir gibi değil, bir ömür gibi sevdim seni.
Sokaklarında kaybolmayı göze aldım,
Yeter ki her yolun sonunda
Yine sana çıkayım istedim.

Çünkü yüzün vatanımdır,
Aşkın ise yuvam oldu.
Senin gözlerinde buldum
Dünyanın benden esirgediği huzuru.
Sesin, en uzun gecelerime doğan sabah,
Varlığın, yorgun ruhuma açılan bir kapı oldu.

Belki de bundandır,
Bağrımın haritasından silemiyorum adını.
Ne kadar uzağa gitsem de
Yollarım dönüp dolaşıp sana varıyor.
Hangi şehre sığınsam,
Hangi gökyüzünün altında uyusam,
İçimdeki sürgün dinmiyor sensiz.

Çünkü ben bir kez sende kaldım,
Bir kez seninle tamamlandı eksik yanım.
Şimdi senden uzak her mesafe
Biraz daha büyütüyor içimdeki gurbeti.
Ve ben, kendi ömrümün içinde
Sana hasret bir yabancı gibi yaşıyorum.

Bazen düşünüyorum da,
İnsan bir kalbe bu kadar bağlanınca
Başka hangi kapıyı ev belleyecek?
Hangi bahar içini ısıtacak,
Hangi deniz onun gözleri kadar derin,
Hangi kıyı onun kolları kadar güvenli olacak?

Ben seni yalnızca sevmeyi seçmedim,
Sende yaşamayı öğrendim.
Şimdi nefes almakla yaşamak arasındaki farkı
Her sensiz gecede yeniden anlıyorum.
Belki de bu yüzden sana muhtacım;
Bir çiçeğin yağmura,
Bir gecenin aya,
Bir yolcunun eve muhtaç olduğu kadar…

Sineni vatan belledim,
Başka diyar bilmem, yâr.
Ne başka bir göğün altında huzur ararım
Ne başka bir kalpte kendime yer.
Benim bütün coğrafyam
Bir bakışınla başlar,
Bir gülüşünle bahara döner.

Eğer bir gün sorarlarsa bana
Nedir insanın en güzel memleketi,
Hiç düşünmeden seni anlatırım.
Derim ki:
Vatan, bazen doğduğun toprak değildir;
Bazen bir çift gözdür,
Uğruna bütün dünyayı terk edebileceğin.

Ve ben,
Bütün sınırları geçtim içimde sana ulaşmak için,
Bütün haritaları yırttım senden başkasına çıkmasın diye yollarım.
Şimdi ne bir ülke arıyorum
Ne de başka bir yuva…

Benim bir tek dileğim var, yâr:
Ömrümün son akşamında bile
Başımı göğsüne koyabileyim.
Dünya benden bütün şehirlerini alsa da
Sen beni kendinden mahrum bırakma.

Çünkü yüzün hâlâ vatanımdır,
Aşkın hâlâ yuvam…
Ve ben,
Bunca dünyanın içinde
Hâlâ yalnızca sana ait bir yerde
Yaşamak istiyorum.