Yürüyüş Şiiri - Emirhan Eder

Emirhan Eder
14

ŞİİR


13

TAKİPÇİ

Yürüyüş

Oymağıma güneşin cilveleri dolunca,
Şahlanmaya başladı alaca doru atım.
Koşmayı ister gibi baktı özgürcesine,
Atlayıp eğerine çırptım yularlarını.
Durmadan onlarca gün yalnız koştu, soluksuz,
Günler sonra yorulup, durdu kanatsız Tulpar.
Bir ırmak kenarında su içiyor, doyumsuz;
Od basmış ciğerine çekti bu gür kaynaktan.
Ölesiye sarıldık Orkun'un kaynağına,
Sonra daha da hızlı koşup bir yurda girdik;
Dağında bir kurt vardı, her vakitte uluyan,
Baktığı yönde durdu, alaca doru atım.
Bir çadır derdik keçe, durduk günün altına,
Yurt kılıp, yürü dedim bu kanatsız Tulpar'a,
Yürü o kutlu yere; Ötüken ormanına.
Geçerken o ormandan bir yüce dağ belirdi,
Bu dağ da eteği de artık benim yurdumdur;
Orkun'un kaynağından; Ötüken ormanından,
Yalnız bir ses duyuldu yüce Tanrı Dağından.
Doru atım, pusatım, bir de o dağdaki kurt,
Bir türkü söylüyordu oymağımın bağından;
Tuğun yoksa güneş var, barkın yoksa gökyüzü,
Hamurunla, mayanla yoğrul, özünle bilen.
Sonra da varlığını gür ormanlar gibi saç,
Ayağını bastığın yerde kök sal, filizlen.

Emirhan Eder
Kayıt Tarihi : 16.2.2020 00:37:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!