Yürekli Bir Kadın Şiirleri - Şair Yürekl ...

Bu evin duvarı soğuk, geceler sensiz anne, Bir sesini arıyorum, kapı çalsa her seferinde. Başucumda başörtün var, sararmış hatıralarla, Seni arayıp duruyorum, dolu dolu gözlerimle. Bir zaman saçımı okşar, başımı örterdin, Dünyanın bütün derdini bir öpüşünle silerdin. Şimdi hangi derde yansam, kime sığınsam anne? Senin kokun kaldı bende, bir de hasretin kalbimde. Anne, başörtünü sardım yine boynuma, Kokun sinmiş, gözyaşım karışmış ucuna. Bir kumaş değil bu, ömrümden kalan parça, Sana sarılır gibi sarılıyorum her gece ona. Anne, sensiz bu evin ışıkları yanmıyor, Senin olduğun günlerin yerini hiçbir şey almıyor. Herkes beni güçlü sanır, kimse bilmiyor hâlimi, Bir başörtün avutur artık öksüz kalan kalbimi. Hatırlar mısın anne, küçücük bir kızdım ben, Dizlerine uzanırdım, dünya güzeldi sen varken. Saçlarıma dokunurdun, masal anlatırdın bana, Şimdi hangi masalı dinlesem, sonu çıkıyor sana. Ne bayramlar bayram artık ne de sabahlar sabah, Senin yokluğun içimde kapanmayan bir yara. Bir gün ben de yaşlanırım, saçlarıma aklar düşer, Ama senin kızın anne, seni özledikçe küçülür. Anne, başörtünü sardım yine boynuma, Kokun sinmiş, gözyaşım karışmış ucuna. Bir kumaş değil bu, ömrümden kalan parça, Sana sarılır gibi sarılıyorum her gece ona. Anne, sensiz bu evin ışıkları yanmıyor, Senin olduğun günlerin yerini hiçbir şey almıyor. Herkes beni güçlü sanır, kimse bilmiyor hâlimi, Bir başörtün avutur artık öksüz kalan kalbimi. Bir gün kokun da kaybolursa bu başörtünden, Ne kalır geriye anne, senden kalan ömrümden? Ne olur rüyama gel de bir kez sarıl bana, Yıllardır söyleyemediğim şu sözleri duy, anne… Ben büyüdüm diyemedim, sensiz büyümek ne zor, İçimde ağlayan çocuk, dışımda suskun bir kor. Sana son kez sarılamadım, içimde kaldı o gün, Şimdi başörtünü öpüyorum, gözlerim yaşlı Anne… Herkesin bir annesi var, Benim bir de başörtün var… Sen yoksun ya bu dünyada, O benim son sarılışım, O benim son kokun anne… O benim hâlâ annem olan Bir parçam…

BENİM SANA SÖYLEYEMEDİKLERİM VAR… Sana kızgınım… Hem de öyle böyle değil. Bazen adını duyduğumda içimde bir şeyler ayağa kalkıyor. Bir yanım sana koşmak istiyor, Bir yanım dönüp yüzüne bile bakmak istemiyor. Ne tuhaf değil mi? İnsan en çok sevdiğine kırılıyor, En çok özlediğine öfkeleniyor, En çok yanında olmasını istediği insana Yokluğuyla hesap soruyor. Ben seni öyle sıradan sevmedim ki… Bir gün gelir geçer diye tutmadım elinden. Ben seninle yarınları düşündüm. Birlikte kurulacak hayallere inandım. Sesini huzurum bildim, Varlığını kalbime ev yaptım. Ama sen ne yaptın? Bir gün geldin, içimde baharlar açtırdın. Sonra hiçbir şey olmamış gibi gittin. Ardında yarım cümleler, Cevapsız sorular, Bir de geceleri susturamadığım özlemin kaldı. Biliyor musun, en çok neye yanıyorum? Seni kaybettiğime değil sadece… Sana inanmış olmama yanıyorum. Bir insanın gözlerine bakıp Orada kendi geleceğini görecek kadar inanmışım sana. Şimdi kendime soruyorum: Ben mi fazla sevdim? Yoksa sen mi eksik kaldın? Ben mi hayalleri büyüttüm, Yoksa sen mi verdiğin sözlerin altında ezildin? İçimde sana ait hâlâ bir yer var. İnkâr etmeyeceğim. Bazen bir şarkıda, Bazen gecenin en sessiz anında, Bazen de hiç beklemediğim bir anda Öyle özlüyorum ki seni… Sanki bütün dünya susuyor da İçimde yalnızca senin yokluğun konuşuyor. Ama sakın bunu bir dönüş çağrısı sanma. Ben sana hâlâ bir şeyler hissediyorum diye Bana yaşattıklarını unuttuğumu düşünme. Çünkü sevgi her şeyi affetmek değildir. Bazen insan çok sever ama çok kırılır. Bazen gitmesini istemediği birine Gitmek zorunda kalır. Benim de sana söyleyemediğim çok şey var. Keşke bir kere olsun gözlerimin içine baksaydın. Keşke sustuğum yerlerdeki çığlığımı duysaydın. Keşke bir kere de benim yerimden bakabilseydin hayata. Belki o zaman anlardın… Bir kadının kalbi kırıldığında Sadece gözlerinden yaş akmaz. Bazen bütün hayalleri yıkılır, Bazen güveni ölür, Bazen de en çok sevdiği insana bile Bir daha eskisi gibi bakamaz. Ve sen… Sen benim içimde hem en güzel duyguların Hem de en ağır kırgınlıkların adı oldun. Şimdi soruyorum sana: İnsan, kendisine bu kadar iyi gelen birini Nasıl bu kadar kolay yarım bırakır? Nasıl bir zamanlar hayatına almak istediği kadını Bir gün hayatının dışında bırakır? Ben hâlâ seni sevmiş olan o kadınım. Ama artık kendimi de sevmenin ne demek olduğunu öğreniyorum. Çünkü insanın yüreğine bazen bir beden büyük geliyor yaşadıkları… Taşıyamıyor insan. Gülüyor ama içi kanıyor. Konuşuyor ama anlatamıyor. Güçlü duruyor ama geceleri kendi kalbine sarılıyor. Ve bilmeni isterim… Ben senden kusursuz olmanı istemedim. Sadece sevgimizin arkasında durmanı istedim. Biraz cesaret, biraz emek, biraz da gerçeklik… Ben sana bir ömürlük yer açmıştım yüreğimde. Sen ise o yürekte bir ömürlük iz bıraktın. Belki bir gün beni hatırlarsın. Bir şarkının ortasında, Bir akşamın sessizliğinde, Ya da bir başkasının gözlerinde beni ararken… O gün anlarsın belki; Ben senden sadece gitmemeni istememiştim. Ben seninle kalabilmeyi istemiştim. Ve son bir şey söyleyeyim sana… Ben seni sevmekten utanmadım. Özlemekten de utanmıyorum. Ama beni bu kadar seven bir kadının Neden bu kadar yalnız bırakıldığını Bir gün kendine sor. Çünkü ben senin hayatından çıktım belki… Ama sen benim hayatımda yaşattığın şeylerin Hesabını hiçbir zaman susturamayacaksın. Ben seni sevdim… Hem de canımın yanacağını bile bile değil, Canımın yanmayacağına inanarak sevdim. İşte benim sana en büyük kırgınlığım bu… Ben sana kalbimi vermiştim, sen bana kalbimle yaşamayı yeniden öğrettin. — Yürekli Bir Kadın ❤️

Sen giderken o istasyonda kalan, Elinde umutları, gözlerinde yaşları olan, Ardından son bir kez bakıp da susan, Geride bıraktığın o kadın benim. Ben sana bir ömür diye inanmıştım, Her hayalime senin adını yazmıştım. Bir gün elimi bırakıp gideceğini bilseydim, Seni kalbimin en güzel yerine koymazdım. Hangi vedaya sığdırdın bunca yılı? Nasıl unuttun birlikte kurduğumuz hayalleri? Ben seninle yaşlanmayı düşlerken, Sen çoktan hazırlamışsın bensiz yarınları. Bir bavula sığdırdın koskoca sevgimizi, Bir tren aldı götürdü senden geriye kalan her şeyi. Ben hâlâ o peronda kendimi ararken, Sen çoktan unutmuşsun benim gözlerimi Ben o istasyonda kalan kadınım, Gidişine değil, gidiş şekline kırgınım. Diz çöküp yalvarmam, gururum var benim, Ama bir bilsen nasıl paramparça yüreğim. Sen benden giderken hayatımı da aldın, Bir ömrün hayalini yarım bırakıp gittin. Şimdi dönüp de bana bir sebep arama, Ben seni severken sen beni nasıl unuttun? Senden böyle bir son beklemiyordum, Meğer ben seni hiç tanımıyormuşum. Bir zamanlar dünyam dediğim adam, Dünyamı başıma yıkıp gitmiş, bilmiyormuşum. Şimdi her tren sesinde irkiliyor yüreğim, Belki dönersin diye değil, alışamadım gidişine. Bir zamanlar benim olan o güzel gözlerin, Şimdi yabancı bakıyor benim hayallerime. Ne sana beddua ederim ne de dön diye yalvarırım, Ben yaşattığın acıyla da bir gün ayağa kalkarım. Ama bir gün sen de anlarsın geride kalmayı, Birini bütün kalbinle sevip de kaybetmeyi. Ben o istasyonda kalan kadınım, Yıkılan hayallerin sessiz tanığıyım. Sen bir yol seçtin, ben yarım kaldım, Bir ömürlük sevgiyi bir vedaya sığdırdın. Dönsen de eskisi gibi olur mu bilmem, Kırılan kalbimi aynı yerden birleştiremem. Ben seni bir ömür diye sevmişken, Sen beni bir istasyonda bırakıp gittin...

​Pişmanlıkla söylerken bile sana bu sözleri, Gözlerimin feri söndü, karanlıklar beni bekler. Ardına bakmadan gittin, kaçırdın son gözlerimi, Şimdi bu bomboş sokakta, pişmanlıklar beni bekler. ​Dilim zehir yutmuş gibi, kelimeler ağır yük, Gidişinle odalarım daraldı, divanlar büyük. Bir “kal” deseydin, yıkılırdı içimdeki bu mülk; Sen kapıyı yavaşça çekip, kapkara bir yola saptın, Bense kendi ellerimle yaktığım ateşte kaldım. ​Biliyorum, kırdım seni; acıdı en derin yerin, Ben de yandım bu yangında, küle döndü düşlerim. Ama gitmek miydi çare? Söyle, kim haklı bugün? Sen adımlarını hızlandırdıkça uzaklaştın, Ben yerimde saydım, giden bir ömrü kucakladım. ​Şimdi ne ben o eski kadınım, ne bu ev aynı ev, Her köşede adın çınlar, her duvarda derin bir levh. Git… Arkana bakma sakın, yollar senin olsun hep; Nasıl olsa dönüp dolaşıp, gecenin bu saatinde, Beni yine aynı acı, aynı pişmanlık bekler.