GERİDE KALAN KADIN Şiiri - Yürekli Bir K ...

Sen giderken o istasyonda kalan, Elinde umutları, gözlerinde yaşları olan, Ardından son bir kez bakıp da susan, Geride bıraktığın o kadın benim. Ben sana bir ömür diye inanmıştım, Her hayalime senin adını yazmıştım. Bir gün elimi bırakıp gideceğini bilseydim, Seni kalbimin en güzel yerine koymazdım. Hangi vedaya sığdırdın bunca yılı? Nasıl unuttun birlikte kurduğumuz hayalleri? Ben seninle yaşlanmayı düşlerken, Sen çoktan hazırlamışsın bensiz yarınları. Bir bavula sığdırdın koskoca sevgimizi, Bir tren aldı götürdü senden geriye kalan her şeyi. Ben hâlâ o peronda kendimi ararken, Sen çoktan unutmuşsun benim gözlerimi Ben o istasyonda kalan kadınım, Gidişine değil, gidiş şekline kırgınım. Diz çöküp yalvarmam, gururum var benim, Ama bir bilsen nasıl paramparça yüreğim. Sen benden giderken hayatımı da aldın, Bir ömrün hayalini yarım bırakıp gittin. Şimdi dönüp de bana bir sebep arama, Ben seni severken sen beni nasıl unuttun? Senden böyle bir son beklemiyordum, Meğer ben seni hiç tanımıyormuşum. Bir zamanlar dünyam dediğim adam, Dünyamı başıma yıkıp gitmiş, bilmiyormuşum. Şimdi her tren sesinde irkiliyor yüreğim, Belki dönersin diye değil, alışamadım gidişine. Bir zamanlar benim olan o güzel gözlerin, Şimdi yabancı bakıyor benim hayallerime. Ne sana beddua ederim ne de dön diye yalvarırım, Ben yaşattığın acıyla da bir gün ayağa kalkarım. Ama bir gün sen de anlarsın geride kalmayı, Birini bütün kalbinle sevip de kaybetmeyi. Ben o istasyonda kalan kadınım, Yıkılan hayallerin sessiz tanığıyım. Sen bir yol seçtin, ben yarım kaldım, Bir ömürlük sevgiyi bir vedaya sığdırdın. Dönsen de eskisi gibi olur mu bilmem, Kırılan kalbimi aynı yerden birleştiremem. Ben seni bir ömür diye sevmişken, Sen beni bir istasyonda bırakıp gittin...