Yürek Dağlayan Düşler Şiiri - Kasım Kobakçı

Her ruhu cezbeder, korla parlayan düşler,
Gönül verince, çağlayan düşler,
Biz nice sabahın, sende lal olmuş sesiyiz,
Derin bir sızıdır, yürek dağlayan düşler.
*
Nefes oldu bu can, ismini haykırmak için,
Döner durur pervaneler, zehir içeriz,
Eriştirdi bahtımız bizi, o yüce divana,
Hasretle koparız, ölçü kabul etmeyenden.
*
Deli bir rüzgar gibi arzumuz, duru yok,
Asla vazgeçmez, hiç korkusu yok,
Eğer kenara çekilip, nasıl seveceğini sezmiyorsan,
Yaprak solsa da, bağ bozulsa da hükmü yok.
*
Ruhsal onurum, dilimde ahdım, damarımda canım,
Bize senden akar, ebedi bir heyecan,
Sevda sancağım, sen hayatın saf pınarısın,
Senden kuvvet bulur, aşkınla yanan.
*
Geceler uzar gider, şafaklar sökmez,
Bu yangın içeride, dumanı tütmez,
Hangi diyara gitsem, hayalin bitmez,
Varlığına yokluğuna, müptelayım ben!
*
Dağları delen, o efsane misali,
Çöllere düşen, mecnun ahvali,
Görmez oldu gözüm, dünya mahali,
Yoluna izine, revan olurum ben!
*
Küllerimden doğarım, her bir bakışında,
Bir gizli mana var, her yakışında,
Kaybolur giderim, sel akışında,
Bendine seddine, hayran olurum ben!
*
Kelimeler kifayetsiz, lisan yetersiz,
Bu nasıl bir büyü, mekan habersiz,
Dolaşırım avare, yurtsuz ve yersiz,
Kahrına lütfuna, kurban olurum ben!
*
Ne mevsimler değişir, ne bu his biter,
Ocağımda tütensin, bu bana yeter,
Sensiz cennet bile, zindandan beter,
Cevrine seyrine, seyran olurum ben!
*
Gönül tahtımsın sen, baş köşeye kuruldun,
Berrak pınardan akan, sularla yunuldun,
Devasız derdimsin, şifana vuruldum,
Cismine ismine, pervane olurum ben!