Yüreğim Şiiri - Erhan Coşar

Yüreğim, nerelerde kaldın?
Ayak uydursana adımlarıma.
Ben, yol aldığım her yere
yağmur götürürken.

Zaman durdurulamaz bir nehir gibi akıp gidiyor işte.
Benliğimi ve senliğimi hatta sensizliğimi bile önüne katıp,
Şelalenin önünde bir dal var ise
Ve ben ona tutunabilir isem
Tutunacağım var gücümle
Öyle dolu ki içim
Tarifi imkansız bir yük, şuramda.
O dal bu ağırlığı taşır mı dersin?

Zulüm bu;
Önce bu adamın hayatına girdin,
çokta mutlu ettin teşekkür ederim sana.
Bu adama önce bir çift kanat hediye ettin.
Semalar mekanı oldu bir kuş gibi uçtu bu adam uçtu..
Sonra karanlıkta bıraktın oysa kuşların gözü karanlıkta göremez.
Sağa sola çarpa çarpa kırıldı kanatları ve düştü adam.
Umarım sen karanlıkta ve kanatsız kalmazsın hiç bir zaman.
Öyle büyük bir acı ki bu insan düşmanına bile dileyemeyecek hale geliyor.
Ah edecek kadar gelse bile dilinin ucuna yakın bir yerde, diliyle birlikte yutuyor.

Yüreğim,yüreğim nerelerde kaldın be ?
Ayak uydursana adımlarıma,
ben her yola yağmur gibi yağarken.

Bu zifiri karanlık,
dışarıda ki rüzgarın sesi,
bahçede rüzgardan sarhoş gibi sallanan iğde ağacı,
kadeğimde ki yorgun rakı,
dinlediğim bu klarnetin sesi,
gözümü diktiğim sokağın başı,
hepsi ama hepsi sanki etimi
kesiyor.
Aklıma çığlar düşüyor yüzüme kurtlar iniyor.
Uzun kara çamlar filizlenip boy veriyor içimde.
Yüreğim tıpki bir mezarlığı andırıyor.
Hergün yüzlerce kez öldürüp defnediyorum seni içime.

Yüreğim,yüreğim nerelerde kaldın be ?
Ayak uydursana adımlarıma,
ben yağmur gibi her yağdığımda bu şehire.

Boşa ağladım dolmadı,
Doluya ağladım almadı.
Bu gece saat onikiyi vurduğunda
sular altında kalacak bir şehir
ve boğularak can verecek
hiç hilafsız bir şiir.