Yük Şiiri - Keçi Çobanı

Kalkalım mi?
Sırtımızdan dünya kalkmak bilmiyorken
Ertesi akşamların güneşine bir kez daha el sallayalım mi?

Soluk alıp veriyorum
Kekremsi bir perşembenin ilk emeklemesinde
Yavaştan sırtı geyik boynuzlu bir avcının rengine bürünüyorum
Bir akşamüstü seni bekleyeceğim gün dalgınlığımla birlikte

Altın çağın gerisine bir sessizlik bıraktı kalabalık zenginliğim
Yitik
Suların sığmadığı topraklara kuraklık bırakmaya gidiyorum
Hangi gözle konuşacağım
Hangi bakışların yüreğine düşler sereceğim
Bilmiyorum
Kimsenin kimseyi anlamadığını
Kefilim

Bir tek senin sloganlarını silmedim ayak izlerimden
Büyük mitinglere dava tulleriyle örtüsü saydım adını

Ama sen
Bilmez misin ki
Neyse zaman kısa kalır
Uzunca satırların yüklendiğini anlayan kısraklar diyarından kaçmamışım ben
Kıyısız gökyüzünün pencerelerine rüzgâr yalaması yürekler bırakmayı da bilirim

Her serzenişin toprağına bir yalancı ölüm gizler insan
Bilmek bütün kayıpların cesedine yıldırım çarpar
Oyun oynadığını bilen çocukların yalancılıkla gökyüzünü öpmesini görmemişsindir sen

Yürüyorum
Yolu dozlu düşlerin dikleştiği bir ekin başı yüküm
Saatlerce gitsem bir ürpertiyle yaprak döken omurumun ilkbaharına ereceğim sanıyorum

Yanılıyorum
Haziran bellediğim memleketlerde haydutluk kaçmanın en faziletli hali

Kaçmak dedimse
Ona kaçış denmez
Güz geldi denir
Yavaştan yollar kutsanır
İncecik bir yıkımın koşullarına bir maharet çizer
Valizi sırtında tren garında biletini almışların soluğu...