Nisap Şiiri - Keçi Çobanı

Yıldızları topluyorum bu gece
Birazdan şehir demlenir heyhat

Elini eteğini çekerken insanlık
Ruhumun devirlerini sayarken
Tutup elimden kaçırırım sensizliği

Yalnızların parıltısına üşüşen ıslığına sokulur
Köksüz gölgesinde uykuya dalan sevişmeleri
Yakasına takmışken karanlık

Uykum saçılır cehennemin gördüğü rüzgârda
Ateşi biledim suskunluğumun közüne
Dillendirsem iştahı kesilir
Kuyularını emen çukurlarında ağlamaklı vakitlerin

Seni saklıyorum hala
Bültenime su vermese bile kuraklığa inat
Altından ırmaklar akan diyarların vuslatına
Mavi sıyırıp duruyorum gözlerinin memleketinden

Kavga etmiyorum
Çiçeği de baharda kırılmadan
Mahrum etmeden rüzgârdan
Çatlak bir dünyanın sızdığı yerden
Avuç avuç sensizlik yudumluyorum

Bir başka kapıdan geçiyorum sonra
Rüyamın çığlığını annemin yetim sabahları uyandırıyor
Masumca astığım yorgun düşlerimin kanadı ağlıyor
Çocuklara söylemeyin diyorum
Kanadını uçsuz bucaksız maviliklere
Savurmuş ırgatın oğlu gökten emzirilmiş demesin kimse

Bilemezdim ki
Ayrılıksı cennetin kapı dışarı edilişinde
Nisabıma senin düşeceğini
İlkin en ilkeline üflüyorken adını

Arada bir görünür kılarken kendini
Benim uzun uzadıya bekleyişlerimi tazeliyor zaman
Özleştiğim sancıların kaynağına
Yavan ezgilerin şarkısında gözlerimin kirpiğine
Aşkın doğurduğu en görkemli kefeni çekiyorum

Ayazı var kavuşmanın bilirim
Zeytin karası bir elbise de okyanusun teninden
Akıp gelen bakışlarını ellerimle yokluyorum
Soğuğa sürgün dikerken kader
Sızışın hep bir patika
Dağın sırtında acılarımın ürkekliği beklerken

Beni mesafelerin bedenine koyma
Çekip çıkar bulutların gömleğinden sonsuzluk kolyeni
Yağmurların yağdığı yerden toprağına kavuşayım
Ölüme ölü derken bir aşkın bağrından çıkayım