Yudum Şiiri - Can Ahmet Doğrul

hak ettiklerime ne koştum ne yürüdüm
bütün davranışlarım yalnızlık tarafından ciltlenince
bu dünyaya başladı bir küskünlüğüm
ve geçmeyecek bir baş ağrısı
sevemedim geçici olan bu mekânı
yoktu hiçbir şeyin değeri
ayrılmadım duygu karıncalanmasından
hak etmedim de birçoğunu
bildim yerimi yurdumu
50 yaşında zorbela öğrendikleriniz
22 yaşımdan beri kesiyor vücüdumu
kaçtım küçük neşelerden
istila ettim yalan samimiyetleri
bozulmayacak bir huzur yapım oluştu
birkaç senede birkaç binlik içimde yer dolmuştu
biliyorum bir gün aniden yığılacağım
çektim elimi kalbimi
içten içe bir erime söz konusu
belirmede grilikler dolusu
öyle çok oluyor ki
neşeme de şaşırıyorum
bu kadar hüznüme de
hepsi sopsoğumsu
sarılmadığım bir an bile olmadı
tatmadığımlığım bir karanlık kalmadı
zihnim aydınlığı almadı
karanlığı da tutamadı
bu yüzdendi bu mısralar
sessiz bir sofra ne de çok acı
bu kadar kelime zihnime fazla yıpratıcı
bu yalnızlık biliyorum ki bana kalıcı
henüz vefat etmedi annem babam ve kardeşlerim
onlar da gittiğinde günden güne kesileceğim
birçok arkadaşıma bile veda edemeyeeğim
yaşama karşı bir nefretim var
yaşıma karşın taşan bir heybem var
aşıma karışan bir zehir var
kanlarımda barışık bir hastalık var
taşlarımı tutan ipleri kemirenler var
bu asılı heybetli yalnızlık gözlerimde
duyguların çok önceden bilmek
insanın kendi ölümünü elleriyle örmek
nefessizlik uçurumluğuna püskürtmektir
artısıylan eksisiylen
bu dünyada çokça kez öldüm
bir kez olsun isterdim bedenen