Yüce Tepeler Şiiri - Kasım Kobakçı

Irmak taşar, filiz verir fidanlar,
Taylar şaha kalkar, gezer ceylanlar,
Meserret vasfıyla, bütün yabanlar,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Ak sütlü nebatlar, büyür toprakta,
Arılar dolaşır, beyaz yaprakta,
Sevinç heyecanı, uzak bucakta,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Rüzgarlar eserek, yıkar bendini,
Kıvılcım tozları, yakar kendini,
Toprak ana saklar, aziz fendini,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Ulu ormanlarda, bulunur izler,
Kalbinde saklayıp, ruhuna gizler,
Hürmetle çökerek, bükülür dizler,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Meyve ağaçları, mahsul veriyor,
Gölgesi altında, kilim seriyor,
Sıcak mevsimleri, artık eriyor,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Ahali şenlikte, oyun oynuyor,
Gençler heves üzre, meydan turluyor,
Köylünün neşesi, kalbe sığmıyor,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Serçeler şakıyıp, dala iniyor,
Tipinin şiddeti, anlık diniyor,
Eski acıların, hepsi siniyor,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
Erciyes, cesaret katıyor her an,
Süphan, zirvesini dikiyor her an,
Ağrı, ihtişamla bakıyor her an,
Bayram eder durur, yüce tepeler.
*
İlah, bahşeylemiş büyük eseri,
Mest edip, sarıyor gören gözleri,
Derinden etkiler, bütün sözleri,
Bayram eder durur, yüce tepeler.