Tırnaklarım, hayat kadar kısa,
Arasına dolması gereken acıların sahibiyim.
Atıp atmamakla zar atmakta kalbim,
Saçlarım, tütün kokar haliyle.
Tenim pürüzlü,rengi kırmızıya çalardı eskiden.
Sanki bir çilek festivaliydi, Denize kıyısı olan samimi bir kentin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta