Ne zihnim dinlenir ne aklım durur,
Yılların yükünü taşımak zormuş.
Her vuran darbe de içten içe vurur,Meğer hayat denen koskoca kormuş.
Düşünce yük oldu, kelimeler dar,
Konuşsam olmuyor, sussam can acır.
İçimde amansız bir fırtına var,
Zamanı kemirir sessiz bir gıcır.
Gönül dersen zaten dünden yaralı,
Kime el uzatsam bir sitem kaldı.
Geceler kapkara, dertler sıralı,
Gözümün önünü sisler, duman aldı.
Akıl yoruldu mu yollar tükenir,
Doğruyu yanlışı seçemez insan.
Her gelen derdi de ömrün üstlenir,
Çaresiz bir yerde tıkanır lisan.
Bir yanda hayaller, bir yanda gerçek,
Hangi yük bitecek, hangisi geçecek?
Yoruldu bu yürek, nasıl gülecek?
Bu ömür bir dertli yoldan gidiyor.
İçimde birikmiş koca bir hasret,
Gurbeti sırtımda taşırım her gün.
Dediler ki biraz daha sabret,
Sabrın da sonuna gelmişim her gün.
Ne bir dost eli var ne bir teselli,
Herkes kendi derdin peşine düşmüş.
Benim yorgunluğum yüzümden belli,
Gençliğim elimden uçmuş da gitmiş.
Gözümün feri yok, dizim mecalsiz,
Sorular cevapsız, yollar upuzun.
Koca bir hayatı yaşadım yarsız,
İçimde sancısı bitmez bu güzün.
Ayakta tutan şey sadece gurur,
Ruhum bu kavgadan bıktı gidiyor.
Zaman hiç durmadan arkadan vurur,
Gençliğim, umudum bitti gidiyor.
Artık bu yorgunluk candan bezdirir,
Ne zihnim nefes alır ne kalbim rahat.
Felet adım adım dertli gezdirir,
Bulunmaz bu yorgun ömre bir ilaç.
Kayıt Tarihi : 6.09.2026 15:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!