Gönül heybesini yükledim taşa, Yol bitti, ben bittim, geldim mi başa? Kendi gölgem bile ağır bu yaşa, Nefes almaktan yorulur mu insan?
Dilim dursa, içim feryat figanda, Sesim yankı bulmaz boş bir mekanda. Anlatmak nafile, kaldım bir yanda, Konuşmaktan yorulur mu insan?
Dünya bir değirmen, ruhumsa dane, Yorgunluk dediğin bin bir bahane. Kendi içimdeyim, sürgünüm kime? Yaşamaktan yorulur mu insan?
Gözümün ferinde bir eski sızı, Sanki terk eylemiş baharım yazı. Susturdum içimde o dertli sazı, Kendinden bile yorulur mu insan?
26.10.2018 ssat:00.50
Kayıt Tarihi : 9.2.2026 04:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!