Yorgun ve bıkkın ağaç çürümeye yüz tutmuş
Çiçek bitmeyen dallar budak da kurumuş
Kökleri çekilirken bile baharı ummuş
Kara kış da bir yalancı güneşe kanmış
Kar yerde, Güneş tepede yüzüne vurmuş
Koca kışın soğuğunu bir hüzmeye unutmuş
Ağaç umut etmiş, kanmış çiçek açmış da
Karın buzun içinde yarı yolda kalmış
Açma çiçeğini ellere doğru
Çiğ süt emmiş bu insan oğlu
Sızlamaz yüreği veriyor da koru
Yaşarken ölmek mi, bu da en zoru...
Kayıt Tarihi : 3.05.2026 22:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Hayatın en bitkin döneminde kalan tek umudun tarafından hayata karşı yenik düşürülmektir bu şiir
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!