Yolun Sonu Şiiri - Melik Köroğlu

Yolun Sonu

Dizlerimde kalmadı hiç dermanım,
Tükendi elimde mühür, fermanım.
Yetişemedim, göçtü gitti kervanım,
Yol uzadı, ben yoruldum efendim.

Nice yollar geçtim, izini sürdüm,
Nice dertler çektim, sabrımı ördüm.
Kendi nefsim ile cenk edip durdum,
Gaflet uykusundan uyandım efendim.

Zaman bir nehirmiş, aktı da gitti,
Gençliğim bahardı, koktu da bitti.
Hasretin bağrıma ok gibi yetti,
Vuslatı ömre eremedim efendim.

Yalancının bülbülüne aldanıp,
Gözyaşımı bir pınara salıp,
Hercümerc içinde öylece kalıp,
Doğruyu eğriden ayırdım efendim.

Gurbet elde garip kalmış bir kuldum,
Hak yolunu nihayetinde buldum.
Ben ararken o sapağı kayboldum,
Çıkmaz sokaklarda kaldım efendim.

Şimdi pir âlemde seyreder başım,
Gözümden dökülen bu kanlı yaşım.
Toprakla yâr olur mezarda taşım,
Son nefse bir çare bulamadım efendim.

Garip bülbül gibi figan eylerim,
Hak yoluna başım koyup neylerim?
Dilim susar ama kalbim söylerim,
Huzura boynumu büküverdim efendim.

Melik Köroğlu (Salihi) Şair ve yazar