Yoluma Bakarım Şiiri - Sadık Kocabaş

Yoluma Bakarım
Yandı eski defter, duman kalmadı,
Çok koştum peşinden, kimse duymadı.
Kâğıttan kaleymiş sığındığım yer,
Çektim çizgiyi ben, mazi sarmadı.

Bir gecede sildim her şeyi baştan,
Dönüp de bakmam hiç, geçtim o aşktan,
Yandıkça hafifler dik duran başım,
Uyandım gafletten, sıyrıldım suçtan.

Ateş yalnız kâğıt değil, dert yaktı,
Gözümün son yaşı küle son aktı.
Bende temiz sayfa, bende gökyüzü,
Sert esen rüzgârlar bendimi yıktı.

Ne bir iz bıraktım, ne kırık anı,
Son noktayı koydum, kestim falanı.
Küllerinden doğar insan harbiden;
Geleceğin nuru örter yalanı.