Yolculuk Şiiri - Saime Fındıkçı

Bir sefer hazırlığı var gönül ülkemde.
Toplanıyorum usul usul Şurada minik bir kırgınlık... Şurada biraz hasretlik...
Ve etrafa dağılmış ne çok duygusallık...
Tek tek koyuyorum valizime her birini, ayrı ayrı...
Önce, en dibe unutmayı koydum.
Gurbeti hasreti yerleştirdim. Özlemi aralarına sıkıştırdım. Üzerlerine merhameti örttüm.
Aşk ile kapattım gönül yükümü yola koyuldum.
Sefer başlasın.
Yolcu yorgun, yol uzun,
Yük ağır.
Nedendir bilmem zor ilerliyor adımlar
Şimdi neden yüksek geldi kaldırımlar ?
Etraf sessiz.
Bir yüreğimden yükseliyor feryatlar.
Özlem,hasrete sarılmış, Öfke sessizliğe bürünmüş.
Merhamet ile kin kavga halinde.
Aşk hep yanlız...
Bir han çıkıyor karşıma durmalık, dinlenmelik .
Sanki yolcudan yükten anlayan cinsten.
Döküyorum gönül yükümü Al birini borcuna say.
Burada nefret işlemez. Merhamet şu tarafta var, Aşk buraları yakalı çok oldu.
Yok mu az da olsa vefa ?Karıştırdım gönül yükümü her şeyden vardı çıkardım gönül dökümü
Bir vefa yoktu borcuma karşılık
Mahcup ve durgun duygular ...
Sıkıc tepiş yine doluştular yüreğimin tam orta yerine.
Ne işe yararsınız ki vefasız olduktan sonra?
Aşka, merhamete, özleme söylendim yol boyu istemsiz, sessiz.
Bulmalıydım, olmalıydı gönülhanemde.
Vefasız çıkılmazmış yola.
Bir vefalı el bekledim tutacak
Bir vefalı kalem istedim Vefayı yazacak
Ve gönül ülkeme girip ebedi kalacak.