Yol Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Zamanın kollarında çözülür sarp kayalıkların rengi,
Yalnızlık büyür ruhun en tenha dehlizinde.
Adımlarımız bir nehir gibi akar meçhule,
Her virajda silinir geride kalan aynalar.
Yol uzun, ömür kısa, ufuk çizgisi yorgun,
Biz bu hanın acemi ama inatçı yolcularıyız.

Kaldırım taşları ezberledi suskun ayak sesimizi,
Rüzgar savurur tozlu ceketimizin eteklerini.
Göğüs kafesimizde saklıdır o sönmeyen meşale,
Karanlık dehlizler korkar bizim bu yürüyüşümüzden.
Haritalar yalan söyler, pusula kırık çoktan,
İçimizdeki puslu merdivenler çıkar göğün katına.

Gecenin zifiri koynunda parlar paslı kılavuz,
Ay ışığı rehberlik eder tıkalı damarlarımıza.
Bir yudum su arar gibi arşınlarız bu çölü,
Her kum tanesi fısıldar geçmişin acı masalını.
Ayaklarımız kanar ama durmak haram bize,
Biz bu fani cihanın derviş ruhlu delileriyiz.

Ufukta sönük bir fener bekler kayıp gemileri,
Biz o limana hiç varamayacak olan gölgeleriz.
Zaman çarkı öğütür durur ömrümüzün çarkını,
Yollar kıvrılıp gider sisli dağların ardına.
Her adım bir veda, her veda yeni bir yara,
Yürürüz sessizce o bilinmez karanlık yarına.

Aynalar yabancıdır artık bu yorgun yüzümüze,
Yollar uzar gider bitimsiz bir hüzün deryasında.
Kuşlar bile terk etti bu kurak ve solgun dalı,
Yalnız rüzgar eşlik eder bizim bu garip göçümüze.
Ne bir gelen var geride ne de yolu bekleyen,
Biz bu sonsuz boşluğun içinde kaybolan neferiz.

Gecenin perdesi inerken o sarp kayalıkların üstüne,
Adımlarımız yankılanır boşluğun en ücra köşesinde.
Yıldızlar sönmüştür üstünde bu tavanı delik hanın,
Biz hâlâ ararız o kayıp cennetin gizli kapısını.
Yolun sonu görünmez, sis bürümüş bütün ufku,
Biz bu koca cihanın yaralı ama gururlu neferiyiz.

Kapanır artık bu uzun ve çileli yolun kapısı,
Geriye kalır sadece rüzgarın o melankolik şarkısı.
Ne bir iz kalır ne de geride kalan o ayak sesleri,
Yutmuştur zaman bu fani dünyanın bütün hevesleri.
Biz vardık o yolda, biz yürüdük bu amansız çölü,
Toprak örttü üstümüzü, bitti nihayet bu yolculuk.